Rijtest: Lancia Voyager 2.8

Test Lancia Voyager 2.8 CRD
Lancia kon dankzij zijn banden met Chrysler flink aan modeluitbreiding doen, de Voyager vult er als zevenzits MPV de bovenste regionen van het gamma op.

We hoeven er geen doekjes om te winden, de recentste modelexpansie bij Lancia kwam er vooral dankzij impulsen van over de grote plas. Naast de recent gelanceerde Ypsilon die volledig binnenshuis werd ontwikkeld, leverde de samenwerking met Chrysler twee modellen op in de bovenste regionen van het gamma. Het idee op zich is dan ook niet verkeerd, aangezien Lancia net in die regionen de jongste jaren niet de slagkracht had die het vroeger wel kon voorleggen. Het is daarnaast een stuk goedkoper om bestaande Chrysler-modellen om te vormen naar Lancia, dan om volledig nieuwe modellen te ontwikkelen. Op die manier slaagt Lancia er in om goedkoop haar gamma uit te breiden. Zo ook met de Lancia Voyager, die als basis logischerwijs de gelijknamige Chrysler gebruikt. Een iconisch model dat al 27 jaar op de markt terug te vinden is en als boegbeeld voor de MPV-markt geldt. Alleen al zijn iconische status was voor de Italianen reden genoeg om niet van naam te veranderen. De Lancia Voyager is een Chrysler, zoveel is duidelijk, hoewel de Italianen ons graag overtuigen van de Italiaanse saus die zij eroverheen spreiden. Aan de buitenkant blijven de visuele verschillen echter beperkt tot een andere grille, een vernieuwde onderbumper, andere velgen en enkele nieuwe Lancia-badges. Maar in dit segment gaat het natuurlijk vooral om functionaliteit en ruimte, en daar biedt deze 5,21 meter lange mastodont zeker een antwoord op.

Test Lancia Voyager

Test Lancia VoyagerTest Lancia Voyager

Want zodra je de deur van de Voyager opent valt de zee van ruimte op. Gespreid over drie zetelrijen kunnen in totaal zeven personen plaatsnemen, ideaal dus voor een lange trip met de volledige familie. Om dit te simuleren gebruikten we de Voyager voor onze jaarlijkse trip naar het autosalon van Genève, betere testomstandigheden konden we ons namelijk niet meteen indenken voor deze Lancia. Met vijf passagiers en een hoop bagage zat de Voyager nog niet eens aan zijn volledige capaciteit, maar het gaf toch meteen al een idee van hoe het is om te leven met het model. De tweede zetelrij wordt steeds met twee aparte stoelen opgetrokken, terwijl de derde zetelrij voor drie personen plaats biedt. Met de vijf achterste stoelen kan echter naar hartenlust gemoduleerd worden dankzij het innovatieve Stow ’n Go systeem. Elke stoel kan in een mum van tijd in de vloer verborgen worden, waardoor je in enkele minuten een vlakke laadvloer kan vormen die tot 3.912 liter bagage aankan. Voor onze trip zorgden we uiteraard een vijfzits-combinatie, met twee personen op de tweede zetelrij en één persoon op de laatste zetelrij. En voor die passagiers is het uiteraard niet meteen behelpen, want de tweede zetelrij beschikt over zijn eigen bediening voor de airco en krijgt zelfs stoelverwarming. Met de zeven zitplaatsen uitgeklapt daalt de bagageruimte naar 934 liter, waarbij vooral in de hoogte gestapeld moet worden, wij konden in onze configuratie echter genieten van de extra plaats die vrijkwam door op de derde zetelrij twee plaatsen weg te klappen. Ruimte te over dus. Ook qua beenruimte heb je trouwens niet te klagen, zelfs op de derde zetelrij niet. Terwijl instappen eenvoudig kan dankzij de schuifdeuren, die tegelijk ook hun nut tonen in smalle parkeergarages.

Test Lancia Voyager

Maar er is meer, zo krijgt de achterbank optioneel een entertainment systeem met twee 9″ grote schermen aangeboden. Langs die weg kan je eenvoudig DVD’s kijken, en dankzij allerlei aansluitingsmogelijkheden kan je zelfs een spelconsole aansluiten. Het geluid kan via de aanwezige speakers, maar ook via koptelefoons verzorgd worden, gesofisticeerd is het dus zeker. Het interieur zelf is trouwens vooral Amerikaans, al deed Lancia haar best om er ook een vleugje Italiaanse flair aan toe te voegen. Zo zien we een Lancia-klokje in de middenconsole en een nieuw ontworpen tellerpartij, maar verder zien we vooral Chrysler-materiaal dat her en der werd opgeleukt met wat leder. De stoelen zijn echter wel steeds in het leder uitgevoerd, wat het luxueuze gevoel hoog houdt. Over het dakgehemelte loopt daarnaast een middentunnel door, waaronder blauw fluorescerend sfeerlicht zit verborgen. ‘S nachts waan je je dan ook snel in een vliegtuig of bus, het zorgt in ieder geval voor een goede sfeer binnenin. Ook aan opbergvakken geen gebrek trouwens, drankbekers van Amerikaans formaat vinden makkelijk hun weg in het interieur, en ook achterin vinden we plaatsen om kleine spullen op te bergen. Als laatste krijgt de tweede zetelrij klaptafeltjes ter beschikking, al vonden we die wel nogal onstabiel om er een laptop op te plaatsen. Maar verder is deze Voyager perfect voorzien als personentransport, niet toevallig zijn grootste doel.

Test Lancia Voyager

Test Lancia VoyagerTest Lancia Voyager

Onder de motorkap is keuze tussen twee motoren, een 2.8-liter diesel of een 3.6-liter V6 benzine. Wij reden de voor België meer belangrijke dieselmotor, de 2.8 MultiJet zorgt voor 163 pk en 360 Nm koppel en krijgt de zware taak om de 2,3 ton zware Voyager in beweging te brengen. De sprint van 0 naar 100 km/u neemt 11,9 seconden in beslag, maar echt traag voelt de Voyager echter niet aan. Schakelen gaat daarnaast steeds via een automatische zesbak, die schakelt rustig maar niet meteen snel. Toch sluit de automaat mooi aan bij het geheel. Een Voyager koop je namelijk niet voor zijn wegligging of sportieve prestaties maar omdat hij comfortabel zijn passagiers van A naar B kan brengen. De ophanging zelf ligt duidelijk in die lijn, die is redelijk zompig afgesteld en is relatief vergevingsgezind voor oneffenheden. Maar de lange en zompige wielbasis van de Voyager heeft ook zijn nadelen, wanneer je over een put rijdt heb je vaak de indruk dat de achterkant lang blijft waggelen terwijl de voortrein al lang stabiel is. De sturing is daarnaast iets te licht, ideaal bij het manoeuvreren maar het vraagt wel wat gewenning wanneer je de bocht om gaat. Dat bochtenwerk is logischerwijs trouwens niet de natuurlijke habitat van de Voyager, daarvoor is hij te lomp en te zwaar, een te optimistisch aangesneden bocht staat dan ook garant voor een flinke dosis onderstuur. Zijn afmetingen en gewicht hebben daarnaast ook zijn invloed op het verbruik, opgegeven zou 7,9 liter per 100 km moeten volstaan, maar tijdens onze trip naar Genève bleek 9,2 liter/100 km noodzakelijk. Niet zuinig, maar ook niet buitensporig als je de vijf passagiers en hun bagage in rekening neemt. Wie liever voor een benzine kiest kan voor de 3.6-liter V6 gaan, die zorgt voor 283 pk en 344 Nm koppel, waardoor een sprint van 0 naar 100 km/u maar 8,5 seconden duurt.

Test Lancia Voyager

Of je nu voor de diesel- of benzineversie kiest, de Voyager start steeds bij 42.990 euro. Voor dat geld krijg je echter meteen een erg uitgebreide standaarduitrusting mee, waardoor je erg veel auto voor je geld krijgt. Je kiest tussen vier koetswerkkleuren (zwart, grijs, zilver of wit) en twee interieuruitvoeringen (beige of zwart leder), terwijl de standaarduitrusting wordt aangevuld met 17″ velgen, zwarte dakrails, lederen stoelen, stuur met audiobediening, ESP, 6 airbags, cruise control, mistlampen, automatische lichten, drie zones airco, radio-CD met 8 luidsprekers, het Uconnect handenvrij systeem met iPod/MP3 aansluiting, elektrische en verwarmde buitenspiegels, elektrische zijdeuren en een elektrische achterklep. De opties zijn verder vrij karig, het GPS-systeem met achteruitrijcamera kost 1.850 euro extra, voor het entertainment systeem met DVD-speler en twee 9″ schermen betaal je 1.750 euro terwijl een dode hoek-kijker 850 euro moet opbrengen. Daarnaast is ook een Travel Pack beschikbaar, dat ondermeer navigatie, keyless-Go, Regensensor en Xenon koplampen combineert voor 3.500 euro.

Test Lancia Voyager

Conclusie

Dat de Lancia Voyager geen Italiaanse auto is mag duidelijk zijn, maar hij heeft wel enkele troeven waardoor hij ongetwijfeld zijn cliënteel zal vinden. Die troeven erft de Lancia uiteraard van de iconische Chrysler Voyager, zo is er plaats genoeg om 7 personen comfortabel te vervoeren, is de wagen erg moduleerbaar en blinkt hij dankzij allerlei opties ook op technisch vlak uit. De minpunten zijn voorspelbaar, door zijn gewicht en afmetingen is hij niet de best sturende wagen, maar comfortabel is hij zeker wel. Ook het verbruik is relatief hoog, misschien had een modernere V6 MultiJet hier kunnen helpen. Verder staat het interieur niet op het niveau van een doorsnee Lancia, met relatief veel plastic maar gelukkig wel her en der een vleugje leder. Toch eindigen we deze test graag positief, de Voyager is voor grote gezinnen namelijk een interessante keuze, als je als een goede huisvader rijdt merk je namelijk weinig van de mindere sturing en wegligging.

Test Lancia Voyager

Overzicht

+ Ruim
+ Zeer moduleerbaar
+ Sfeer en entertainment aan boord

– Materiaalkeuze niet op Lancia niveau
– Onzeker weggedrag
– Relatief dorstig

Test Lancia Voyager

Tekst: Pieter-Jan Scheir
Foto’s: Jeroen Maes 

Deel dit bericht:

3 reacties op "Rijtest: Lancia Voyager 2.8"

  1. ontheronix 08-04-2012 om 17:39

    Mooie foto’s! Waar zijn ze getrokken?

  2. MRM 08-04-2012 om 18:33

    Dank! Ze zijn genomen op de plaats waar VTM de eerste reeks van Hobbykok heeft opgenomen, in een uithoek van de Gentse Haven. 

  3. claeys 10-04-2012 om 1:48

    Ik heb ik Amerika met het broertje rondgereden: de Dodge Caravan.Deze wagen beschikte over de bovengenoemde 3.6 l.
    Als chauffeur vond ik dit een aangename wagen. Vond het een aangename zitpositie hebben met alles op z’n plaats en dus bijgevolge goed bereikbaar. Er mocht eventueel iets meer lendesteun geweest zijn, maar dat verwacht men waarschijlijk niet bij dergelijke wagens. Naar mijn gevoel beschikt deze wagen over een goede wegligging. Wel heb ik mij wat geërgerd aan het schakelgedrag van deze automaat. Ik vond hem veel te traag terugschakelen om over voldoende kracht te beschikken om bijvoorbeeld een helling over te komen, waardoor ik vaak al de gaspedaal een hevige stamp moest geven alvorens er reactie kwam ( zeker in eco-modus ). Als men zonder cruise-control rijdt kan men hierop nog anticiperen door de gaspedaal dieper in te duwen, met cruise control was het nog langer wachten alvorens er reactie kwam, die bijgevolg een hevigere schok gaf. In praktijk heb ik dus vaak handmatig verlegd naar een lagere versnelling. Om uit de startblokken te komen had deze wagen anderzijds geen moeite en dan schakelt de automaat wel goed. Verder vond ik het stuur eerder te licht, waardoor de wagen al eens te gevoelig zou reageren en de neiging kreeg wat heen en weer te schuiven in een rijvak.We hadden een gemiddeld verbruik van een goede 10l, in eco-modus konden we hier toch ruim een halve liter van af peuteren. Wat eigenlijk goed meevalt voor dergelijk geladen wagen
    Gelukkig beschikte deze wagen over veel extra opbergvakken, want om 7 personen en bijgevolg een evengroot aantal aan bagage te herbergen is er redelijk wat plaats nodig, maar met wat tactisch stapelen enz was het weldegelijk mogelijk!Deze medereizigers waren eerder minder tevreden met de zetelindeling van deze wagen. De achterste bank werd toch vaak als minder comfortable (nogal krap met 3) en minder aangenaam om te vertoeven beschreven. Mensen die gevoelig zijn voor wagenziekte, kan men beter een andere plaats toewijzen. De bochten bleken echter veel meer gevoeld achteraan in de wagen dan vooraan, neem hierbij nog eens de lichte sturing waardoor de wagen iets eenvoudiger aan het schommelen gaat…Ondanks de beperkte uitrusting waar onze wagen over beschikte ( geen entertainmentsystem, geen gps, geen sensoren of achteruitcamera (wat bij dergelijke grote wagen met beperkt achteruitzicht naar mijn mening wel welkom is)) was het wel aangenaam dat chauffeur, co-piloot en andere metgezellen onafhankelijk van elkaar een gewenste temperatuur enz konden ingeven. Verder beschikte deze wagen over een aangename en niet-storende (sfeer-) verlichting. Hierdoor bleef alles in de wagen goed zichtbaar en werd de chauffeur niet gestoord door fel licht.tot slot nog een kleine opmerking over de tergend langzame automatische schuifdeuren. Gelukkig kan men deze functie uitschakelen en handmatig te werk gaan.
    Al bij al vond ik dit een aangename wagen voor lange ritten en eigenlijk heb ik zelfs op bergweggetjes mij kunnen uitleven, al durft de wagen dan neiging tonen om ‘zijn poepke te zetten’ (lees: onderstuur te vertonen)

Reageer

Reactie aan het plaatsen...